عبدالله الفت

 

 

رفتی  و  بی  تو در دل  شب ها  گریستم

 شب ها   به  یاد  روی  تو،تنها  گریستم


 هر شب  چو شمع  مجلس  رندان  پاکباز

 یا   سوختم   به  خلوت   غم، یا  گریستم

 

 دور از تو ای شکوفه ی گل،در خزان عمر

چون   ابر   نوبهار   به  هر  جا   گریستم

 

لب  تا  نهاد  ساغر  می  بر  لب  تو  دوش

من  سوختم  ز  رشک  و  چو  مینا گریستم

 

 تا  انکه  دامن  تو  شبی  آورم  به   دست

 گاهی  به  دیر  و  گاهی به  کلیسا گریستم

 

 الفت، چو یار،رشته ی  الفت  گسست و رفت

 هر  دم   به  یاد   ان  گل   زیبا      گریستم

/ 0 نظر / 42 بازدید