فریدون مشیری

 

 

ای بینوا که فقر تو، تنها گناه توست!

 در گوشه ای بمیر! که این راه ، راه توست


این گونه ی گداخته ، جز داغ ننگ نیست

 وین رخت پاره ، دشمن حال تباه توست


در کوچه های یخ زده، بیمار و دربدر

 جان می دهی و مرگ تو تنها پناه توست


باور مکن که در دلشان میکند اثر

 این قصه های تلخ که در اشک و آه توست


اینجا لباس فاخرو پول کلان بیا ر

تا بنگری که چشم همه عذرخواه توست

 

در حیرتم که از چه نگیرد درین بنا

 این شعله های خشم که در هر نگاه توست

 

نقاشی : اثر استاد مرتضی کاتوزیان                             

/ 0 نظر / 104 بازدید