فریدون مشیری

بید مجنون زیر بال خود پناهم داده بود !

در حریم خلوت جان بخش راهم داده بود.

تکیه بر بال نسیم و چنگ در گیسوی بید!

مسندی والاتر از ایوانِ شاهم داده بود

شاه بودم بر سرِ آن تخت - شاه وقتِ خویش

یک چمن گل ،تا افق، جای سپاهم داده بود!

چتر گردون، سجده ها بر سایبانم برده بود

عطر پیچک، بوسه ها بر پیشگاهم داده بود!

آسمان ، دریای آبی ،

                  ابرها ، قوهای مست!

شوق یک دریا تماشا بر نگاهم داده بود،

*****               

آه  !ای آرامش جاوید ! کی آیی به دست؟

آسمان ، یک لحظه ، حالی دلبخواهم داده بود!

 

/ 0 نظر / 110 بازدید