هوشنگ ابتهاج

 

 

پدر جان در دل ِ تنگت چه ابری بود

 که من چندان که می گریم

 هنوزش هیچ پایان نیست .

 چه صبری داشتی ، اما

 از آن دندان که بر هم می فشردی

 همچنان خون ِ دلم جاری ست .

 غمت با من

 درین شب های ابری

 زنده ماند ، اما

 نمی دانم امیدم در دل ِ تنگ ِ که خواهد زیست ؟

/ 0 نظر / 195 بازدید