إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ (التماس دعا)

 

  

علی ای همای رحمت تو چه آیتی، خدا را

 که به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

 به علی شناختم من به خدا قسم خدا را 
  
برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن

 که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من

 چو اسیر تُست اکنون به اسیر کن مدارا

به جز از علی که آرد پسری ابولعجائب

 که عَلَم کند به عالم شهدای کربلا را 
 
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

 متـحیـرم چـه نامم  شه  مـلک  لا فتـی  را 


متن کامل شعر در ادامه                                                       

         نقاشی :استاد مرتضی کاتوزیان                                                


 

علی ای همای رحمت تو چه آیتی، خدا را
که به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علی گرفته باشد سر چشمه ی بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ار نه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را

برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من
چو اسیر تُست اکنون به اسیر کن مدارا

به جز از علی که آرد پسری ابولعجائب
که عَلَم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بندد زمیان پاکبازان
چو علی که می تواند که به سر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم شه ملک لا فتی را

به دوچشم خونفشانم هله ای نسیم رحمت
که زکوی او غباری به من آر، توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت
چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان
که زجان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو نای هر دم زنوای شوق او دم
که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
 

«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایی بنوازد آشنا را »

زنوای مرغ یاحق بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا

 




[ شنبه ۱۳٩۳/٤/۱٤ ] [ ۱۱:٥۳ ‎ب.ظ ] [ بهزاد ]