پژمان بختیاری

 

 

 سال هـا چـیزی بـه نـام زنـدگانـی داشتم

 عـا لـمی آشفتــه بــا نــا م جــوانی  داشتم

  

گــرامیـدی داشتم در نـا امیدی خفـته بـود

ور نشانـی داشتـم  در بـی  نشانـی داشتم

 

آرزویی ،حسرتی، خوابی،خیالی،قصه ای

یـک چنین چــیزی بـه نـام زنـدگانی داشتم

 

خنده ای ازجهل ومستی داشتم برلب ازآنک

غـفلـتی از غــم بـه  نـا م  شادمـانی  داشتم

  

         متن کامل شعر در ادامه                                         

   نقاشی: استاد مسعود سالمی                                            


 

سال هـا چـیزی بـه نـام زنـدگانـی داشتم

 عـا لـمی آشفتــه بــا نــا م جــوانی  داشتم

گــرامیـدی داشتم در نـا امیدی خفـته بـود

ور نشانـی داشتـم  در بـی  نشانـی داشتم

آرزویی ،حسرتی، خوابی،خیالی،قصه ای

یـک چنین چــیزی بـه نـام زنـدگانی داشتم

خنده ای ازجهل ومستی داشتم برلب ازآنک

غـفلـتی از غــم بـه  نـا م  شادمـانی  داشتم

در فراخای جهان از تنگ چشمی های خلق

خا طــری  آ سوده ا ز بـی آشیـانـی  داشتم

زیستم با تنـگ دستی هـای طاقـت سوزلیـک

آنـچه  را آزا د گـان  دارند  و دانـی  داشتم

شکوه ازبی همزبانی کم کن ای عارف که من

د ر کنـار او  فغـان  از بـی  زبـانی  داشتــم




پژمان بختیاری , عالمی اشفته , جهل و مستی , خاطر اسوده
[ ۱۳٩٤/٤/۱۱ ] [ ٤:٥۸ ‎ق.ظ ] [ بهزاد ]