هوشنگ ابتهاج

    

 

پشت این کوه بلند


لب دریای کبود


 دختری بود که من


سخت می خواستمش


و تو گویی که گالی


آفریده شده بود


 که منش  دوست بدارم پرشور


و مرا دوست بدارد شیرین 

 

متن کامل شعر در ادامه                                        


 

     

پشت این کوه بلند


لب دریای کبود


 دختری بود که من


سخت می خواستمش


و تو گویی که گالی


آفریده شده بود


 که منش  دوست بدارم پرشور


و مرا دوست بدارد شیرین 

*****
و شما می دانید


آه ، ای اخترکان خاموش


که چه خوش دل بودیم


من و او مست شکر خوابِ امید


 و چه خوشبختی پاک


 در نگاه من و او می خندید .... 

******
  وینک ای دخترکان غماز


گر نه لالید و نه گنگ


بگشایید زبان


و بگویید که ازیک بهتان


چون شد این چشمه غبار آلوده !

******
و میان من و او

اینک این دشت بزرگ


اینک این راه دراز


 اینک این کوه بلند

 




[ یکشنبه ۱۳٩۳/٦/٩ ] [ ٤:۳٥ ‎ب.ظ ] [ بهزاد ]