محمد حسین شهریار

 

 

آن  بید    کنار    جاده ی  ده                آیا که پس از منش گذر کرد

هر  برگی  از آن زبان دل  بود            با من چه فسانه ها که سر کرد

او  ماند  و جوان عاشق از ده             شب  همره  کاروان  سفر کرد

از یار و دیار قهر کرده

آن چشمه  و سنگ و دامن  وکوه         تا  قصه ی ما شنیده  بودند

با  آن همه   انس و   آشنائی             از صحبت من رمیده بودند

 کس با دل من سخن  نمی گفت           گوئی که  مرا  ندید ه  بودند

   ای وای چه بی وفاست دنیا

آنجا   گل  وحشی یی به  صحرا           دیدم   به نسیم   کام    راند

هی چادر برگش از سر  دوش             میافتاد    و   باز   میکشاند

با شعر  نگاه خود به گوشش                طوری که  نسیم هم    نداند

گفتم گل من مرا زخود راند

چون دود معلق  از دو سو  بید           آئینه ی    آب   میدرخشید

  ماه از  فلک  کبود   ناگاه                  سیماب  بسبز  دشت  پاشید

 غلطید در آب  زورق ماه               آ نسان که در آبگینه خورشید 

افسوس که کاروان نا یستاد

افسانه ی عمرم آورد خواب         عمری که نبود ، خواب دیدم

در سیل  گذ شت روزگاران           امواج  به  پیچ  و تاب دیدم

از عشق جوانی ام چه پرسی !         من  دسته گلی بر آب  دیدم

دل  بدرقه  با نگاه حسرت

گزیده شعر زیبای هذیات دل                                                   




[ پنجشنبه ۱۳٩۱/۱٠/۱٤ ] [ ٦:٤۳ ‎ب.ظ ] [ بهزاد ]