تاريخ : ۱٤٠٠/۱/۱ | ۱:٠٢ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

                     

       دوش درحلقه ما قصه گیسوی تو بود      تادل شب سخن ازسلسله موی توبود

 

         من سرگشته هم از اهل سلامت بودم   دام  راهم  شکن طره  هندوی  تو بود 

 



تاريخ : ۱٤٠٠/۱/۱ | ۱:٠۱ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

                                  



تاريخ : ۱٤٠٠/۱/۱ | ۱:٠٠ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

  

پریشب نامه ات را (( نامه بر )) داد

سراسر نامه از عشقت خبر داد

 

ز روح نامه ی تو جان گرفتم

جوابم دادی و سامان گرفتم

 

تو در مهر و صفا هنگامه کردی

عجب لطفی به من در نامه کردی

  

شبی روی تو را در خواب دیدم

گشودم دیده و مهتاب دیدم

  

سفر کردی به اقلیم جدایی

که از چنگش نمی یابم رهایی

 

هزاران روز را کردم شماره

به امیدی که بر گردی دوباره

 

چه جانفرسات درد بی قراری

بشر را می کُشد چشم انتظاری

 

ز بس دل سوی مردم کرده ام من

در این دنیا تو را گم کرده ام من

 

مرا در عاشقی بی تاب کردی

کجا هستی ؟ دلم را آب کردی

 

            متن کامل شعر در ادامه

 



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/٥/٩ | ٧:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

کاش آن آینه ای بودم من

که به هر صبح تو را می دیدم

می کشیدم ، همه اندام تو را در آغوش

سرِو اندام تو با آن همه پیچ

                                         آن همه تاب

آنگه از باغ تنت می چیدم

گل صد بوسه ی ناب



تاريخ : ۱۳٩۳/٥/٢ | ٤:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

سالها رفت و هنوز 

یک نفر نیست بپرسد از من 

 که تو از پنجره ی عشق چه ها می خواهی؟ 

صبح تا نیمه ی شب منتظری 

همه جا می نگری 

گاه با ماه سخن می گویی 

گاه با رهگذران،خبر گمشده ای می جویی 

راستی گمشده ات کیست؟ 

کجاست؟ 

صدفی در دریا است؟ 

نوری از روزنه فرداهاست 

یا خدایی است که از روز ازل ناپیداست...؟

 



تاريخ : ۱۳٩۳/٤/٢٧ | ٧:٥٦ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

بر باد رفت در غم و حسرت جوانیم

بی آرزو چه سود دگر زندگانیم

 

موی سپید بر سر من تاخت ای دریغ

پیچید روزگار کفن بر جوانیم

 

گاهی به سوی مسجد و گاهی به میکده

ای عشق دربدر به کجا میکشانیم

 

چون شمع در سکوت شبستان انزوا

بگداخت جان ز حسرت بی همزبانیم

 

متن کامل شعر درادامه                                            

 

     برگرفته از: سایه عمر    http://sayehomr.persianblog.ir          



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/٤/٢٦ | ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

       

الهی سینه ای ده آتش افروز

در آن سینه، دلی و آن دل همه سوز

 

هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست

دل افسرده غیر از آب و گل نیست

 

دلم پر شعله گردان ، سینه پر دود

زبانم کن به گفتن آتش آلود

 

کرامت کن درونی درد پرورد

دلی دروی درون درد و برون درد

 

دلی افسرده دارم سخت بی نور

چراغی زو به غایت روشنی دور

 

بده گرمی دل افسرده ام را

فروزان کن چراغ مرده ام را

 

       مناجات وحشی بافقی :باصدای امیرنوری                                         

            متن کامل شعر در ادامه                                                                                                                              

                                                                                                                                                                                             



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/٤/٢٠ | ۱۱:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

 

اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم



تاريخ : ۱۳٩۳/۳/٢٩ | ٤:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 


 

خانم سلام و شُکر که سبز است حالتان
کم باد و گُم از آینه زنگِ ملالتان

 
نیّت به روشنایی چشم شما خوش است
چندان که آفتابِ تمام‌ ست فالتان

 
با چشم تان - امیره‌ی دلهای غارتی -
عشق آن‌ چه می‌برید غنیمت حلالتان

 
تا روزها به هفته و ماه‌ اند در گذار
ماییم و انس خاطره‌ی د یرسالتان 


انگار قصّه‌ ی غم عشقید و بی‌زمان
« اینسان که کهنگی نپذیرد مقالتان »

 

 

 متن کامل شعر در ادامه                                       



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/۳/۱۸ | ۱۱:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

 

برو ای مرد ، برو چون سگ آواره بمیر

که حیات تو به جز لعن خداوند نبود

سایه ی شوم تو جز سایه ی ناکامی و رنج

بر سر همسر و گهواره ی فرزند نبود

****** 

تشنه، ای بس که به آغوش گنه رفتی و باز

آمدی تشنه تر از روز نخستین به کنار

همسرت ناله بر آورد که : ای اف به تو شوی

دلبرت چهره بر افروخت که ای تف به تو یار

 

                                           متن کامل شعر در ادامه



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/۳/۱٥ | ۱۱:۱٩ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

 

من این شب زنده داری،دوست دارم

پریشان روزگاری، دوست دارم

 
به شهر من زمن بیگانه تر نیست
همین دور از دیاری دوست دارم

 
 نظر بازم ، زهر گلشن گلی را
چو مرغان بهاری دوست دارم

 
ترا هم با همه نا مهربانی
عزیزم آری ، آری دوست دارم

 
به امید وصالت زنده ماندم
من این چشم انتظاری دوست دارم

 

         متن کامل شعر در ادامه

 



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/۳/۱۱ | ٩:۱٤ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

 

دلخوشم با غزلی تازه ،همینم کافیست

تو مرا باز رساندی به یقینم کافی ست

 

قانعم ، بیشتر از این چه بخواهم از تو

گاه گاهی که کنارت بنشینم کافی ست

 

گله ای نیست ، من و فاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ست

 

                         آسمانی !                       

            تو  در آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کافی ست

 

من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافی ست

 

فکر کردن به تو یعنی غزلی شور انگیز

                        که همین شوق  مرا

      خوب ترینم !

                                     کافی ست

        دکلمه رضا پیربادیان

 



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/۳/۸ | ۱٠:٥۱ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

دل من دیر زمانی است که می پندارد :

« دوستی » نیز گلی است ؛

مثل نیلوفر و ناز ،

ساقه تُرِد ظریفی دارد .

بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد

جانِ این ساقه ی نازک را

                       - دانسته -

                          بیازارد !

 

زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

 

در ضمیرت اگر این گُل ندمیده است هنوز ،

عطر جان‌ پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت .

 

 

 متن کامل شعر در ادامه                                      



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/۳/۱ | ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

دیگر تمام شد همه چیز از برای من

در سر هوای عشق و به دل آرزو نماند

هر جا روم حکایت رسوایی من است

از ماجرای عشق جز این گفتگو نماند

×××

آیا شود که باز بگیری سراغ دل

ای آرزو که ازدل ناشاد رفته ای؟

بازآ که جان خسته نثار رهت کنم

ای آخرین امید که بر باد رفته ای

×××

 

عکسی به یادگار به من داد و نامه ای

چون آمدم به کلبه ی خویش از دیار او

دستم شکسته باد که لرزان و اشکبار

آتش زدم  به جان خود و یادگار او

 

 

متن کامل شعر در ادامه                                 

 



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۳/٢/٢٥ | ۱٠:٤۸ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 


 

 

هرگز این قصه ندانست کسی:

 


آن شب آمد به سرای من و خاموش نشست


سر فروداشت نمی گفت سخن


نگهش از نگهم داشت گریز


مدتی بود که دیگر با من


برسر مهر نبود


آه، این درد مرا می فرسود:


«او به دل عشق دگر می ورزد؟»


گریه سر دادم در دامن او


های هایی که هنوز


تنم از خاطره اش می لرزد!


بر سرم دست کشید

 

در کنارم بنشست


بوسه بخشید به من


لیک می دانستم


که دلش با دل من سرد شده ست!



تاريخ : ۱۳٩۳/٢/۱۸ | ۱۱:٢۱ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.